Hayat Bizi Prize Takıp Resetleyecek.

Hayat koşu bandı gibi. Ama düğmesini kimseye sormadan biz açmışız gibi bir hızda. Sabah alarm çalıyor. Ertele. Bir daha çalıyor. Bir daha ertele. İşte ilk kısa mola: O ertele tuşu aslında modern insanın meditasyonu. Kahveni alıyorsun. Daha ilk yudumu içmeden “bugün çok yoğunum” diyorsun. Oysa kahve sana “dur bir, daha ısınmadık” diyor. Kahve bile molayı savunuyor, biz hâlâ direniyoruz. Toplantıdasın. Ciddi yüzler. Ciddi cümleler. Ciddi grafikler. Bir anda aklından “Akşam ne yesek?” geçiyor. Tebrikler. Ruhun gizlice mola vermiş. Asansörde aynaya bakıp saçını düzeltirken aslında kendine bakıyorsun. “İyiyim ya” diyorsun içinden. Bu da mola. Trafikte kırmızı ışıkta söyleniyoruz ama o kırmızı ışık olmasa hiç durmayacağız. Hayat bazen bizi zorla durduruyor. Biz de hâlâ sinirleniyoruz. Eskiden molalar daha dürüsttü. “Anne acıktım” derdik. Şimdi “bir şeyim yok” deyip dolaba bakıyoruz. Telefon elimizde. Sosyal medyada “sadece iki dakika” diye giriyoruz. Kırk beş dakika sonra kendimize dönüp bakıyoruz. Bu bir mola mı, zaman kaçırma sanatı mı, hâlâ emin değilim. Ama şunu fark ettim: İnsan en çok yorulduğunu kabul etmediğinde yoruluyor. Kısa molalar tembellik değil. Hayatın ara sahnesi. Nefes almak için uzun tatillere gerek yok. Bazen sadece balkona çıkıp “off” demek yeterli. Belki de mesele büyük kaçışlar değil. Arada kendine göz kırpmak. Çünkü kabul edelim… Biz mola vermezsek, hayat bizi prize takıp resetleyecek. ÖZNUR TURAN ÖZEN  

Bu haber, Yekpare Haber Merkezi sitesi, Harika Antika Evi sitesi tarafından eklenmiştir.