KALBİM

Aşkın ateşi mi yaktı, Hasretin soğuğu mu üşüttü, Vuslatın umudu mu titretti, Yoksa yıllardır susturduğum duygular mı uyandı? Kafesteki bir kuş gibi; Durmadan çırpınıyorsun, Durmadan sızlıyorsun. Ah be kalbim… Sen de mi dayanamadın? Ben seni acılara meydan okur sandım. Sen benim tek sırdaşımdın. Duygularımın coşkunluğunda bile Sükûnetimi taşıyandın. Sana aktım, sana anlattım, Sessiz gecelerimi sana bıraktım, Gözyaşlarımı bile senden sakınmadım. Ben seni yorulmaz sandım; Tüm duygularımı sende topladım, En derininden sana fısıldadım, En sessiz çığlıklarımı sana sakladım. Ama meğer sen de solarmışsın, Meğer sen de karanlığın içinde Sessizce kanarmışsın. Ah be kalbim… Ne çok yara almışsın da Hiçbirini bana söylememişsin. Ne çok susmuşsun da Ben duymamışım. Şimdi çırpınışların Bir veda gibi çalıyor içimde; Sanki bütün sevdanın ağırlığı Bir anda çökmüş üzerine. Beklenen zaman uzadıkça daralıyorsun, Her nefesimde biraz daha İçime gömülüyorsun. Ah be kalbim… Bunca sevdayı taşıyacak kadar büyük, Ama bir ayrılık nefesiyle Yıkılacak kadar da savunmasızmışsın. Sensiz yaşayamazken ben, Sen bana rağmen Sessizce tükeniyormuşsun meğer. Şimdi anlıyorum: Bazı acılar unutmakla değil, Kalbin karanlığına gömülmekle geçiyormuş. Bazı sevdalar da Vuslatı değil, Ancak hasretiyle yaşanıyormuş. Ah be kalbim… Ben seni koruyamadım belki, Ama sen yine de beni taşıdın Yaralarımla birlikte ayakta tuttun. Ve ben… Bütün bu acının içinde bile Sevmeyi senden öğrendim, Yorulmayı da… Ama en çok Vazgeçemeyip beklemeyi öğrettin bana. Şimdi söyle kalbim, Bu sızı nereye kadar dayanır? Kaç gece daha İçimde ince ince kanarsın? Vuslatı beklemek mi ağır gelir, Yoksa gelmeyecek bir sevdanın Gölgesinde yaşamak mı? Ben bilemedim… Sen hep bildin de Susmayı seçtin. Her çarpışında bir anı saklı, Her titremende bir yarım kalmışlık… Ve ben seni dinledikçe anlıyorum: Aşk dediğin, bazen kavuşmak değil, Bazen sadece acıya alışmakmış. Ben sevmek istedim, Sen kanamayı seçtin. Ben umut taşımak istedim, Sen hatıraları. Ama ne yapayım… Yine de sen benim en sadık yanımdın, En derin odam, En gizli bahçem. Biliyorum yoruldun. Biliyorum bu sevda Doğrudan içine çöktü. Son bir kez daha Çırpınışlarını duyayım; Son bir kez daha Aşkın ağırlığıyla titremeni hissedeyim… Sonra, Gece ne kadar uzun olursa olsun, Beklenen güneş ne kadar gecikirse geciksin. Ben senin yerine bu sevdayı taşıyacağım Belki sonsuz âleme…   Cennet BAYRAKAL

Bu haber, Yekpare Haber Merkezi sitesi, Ankara Şehir Gazetesi sitesi tarafından eklenmiştir.