Kut'ül Amare: Unutulmaması Gereken Bir Zaferin Sessiz Çığlığı

Tarih, milletlerin hafızasıdır. Bu hafızanın en güçlü silindiği yerler ise savaş meydanlarıdır. Çanakkale'de kazanılan büyük zaferin hemen ardından, aynı inanç ve azimle kazanılan bir başka destan daha vardır: Kut'ül Amare. 1916 yılında, bugünkü Irak topraklarında, İngiliz İmparatorluğu'na karşı kazanılan bu zafer, Çanakkale'nin gölgesinde kalmış, adeta tarihin tozlu sayfalarına gömülmüştür. Oysa bu zafer, Türk askerinin sadece cephede değil, açlık, susuzluk ve hastalıkla verdiği amansız mücadelenin de en çarpıcı örneklerinden biridir. Bugün, bu zaferin üzerinden 110 yıl geçerken, onu yeniden hatırlamak ve hatırlatmak, milletçe üzerimize düşen en önemli vefa borçlarından biridir.

Bu yazıda, Kut'ül Amare'nin sadece askerî bir başarı olmadığını; aynı zamanda bir milletin var olma iradesinin, fedakârlığının ve kardeşliğinin bir sembolü olduğunu birlikte düşüneceğiz. Üniforma taşımış bir insan olarak bilirim ki, bir asker için en büyük gurur, vatanı için savaşmak; en büyük acı ise o uğurda şehit düşen silah arkadaşlarını anmaktır. Kut'ül Amare, işte bu gururun ve bu acının iç içe geçtiği, unutulmaması gereken bir kahramanlık abidesidir.

İmkânsızlığın Ortasında Bir Destan

Kut'ül Amare, sadece bir kuşatma değil, aynı zamanda bir sabır ve dayanma sınavıdır. İngiliz ordusunun, General Townshend komutasındaki birlikleri, Dicle Nehri kıyısındaki Kut kasabasında kuşatılmıştı. Türk askeri ise bu kuşatmayı sürdürebilmek için yokluk içinde kıvranıyordu. Cephane sınırlıydı, yiyecek neredeyse yoktu, hastalık kol geziyordu. Ancak bu imkânsızlıklar, Mehmetçiğin azmini asla kırmadı. Bilakis, bu zorluklar onu daha da hırslandırdı, daha da kararlı kıldı. Çünkü o, sadece bir toprak parçası için değil; bayrağı, ezanı ve istiklali için savaşıyordu.

Bu noktada, zaferin sadece silah gücüyle kazanılmadığını, asıl olarak inanç ve irade ile kazanıldığını görmek gerekir. Kut'ta yaşananlar, dünya askerî tarihine geçmiş ender olaylardandır. Aylar süren bir kuşatma sonucunda, açlık ve hastalıkla boğuşan İngiliz birlikleri teslim olmak zorunda kalmıştır. Bu teslimiyet, İngiliz İmparatorluğu için büyük bir utanç kaynağı olurken, Türk milleti için ise Çanakkale'den sonra gelen ikinci büyük bir gurur vesilesi olmuştur. 1916 yılının bu büyük zaferi, Birinci Dünya Savaşı'nın en karanlık günlerinde bile Türk askerinin neler başarabileceğinin en açık kanıtıdır.

Çanakkale'den Kut'a Uzanan Aynı İman

Kut'ül Amare'yi anlamak için onu Çanakkale'den bağımsız düşünmemek gerekir. Bu iki zafer, aynı imanın, aynı vatan sevgisinin farklı cephelerdeki tezahürüdür. Çanakkale'de denizden gelen düşmanı durduran irade, Kut'ta çölde ilerleyen düşmanı durdurmuştur. İki cephede de aynı fedakârlık, aynı gözü peklik vardır. Bu zaferler, Türk milletinin sadece kendi topraklarını değil, vatan coğrafyasının her karışını nasıl savunduğunu göstermesi bakımından son derece önemlidir. O dönemde Osmanlı Devleti'nin hâkimiyetindeki topraklarda yaşayan kardeşlerimiz için de bu zaferler, büyük bir umut kaynağı olmuştur.

Ancak ne yazık ki Çanakkale Zaferi, hak ettiği ilgiyi görürken Kut'ül Amare adeta unutulmaya terk edilmiştir. Bunun birçok sebebi olabilir; belki de savaşın sonunda kaybedilen toprakların acısı, bu zaferin sevincini gölgelemiştir. Oysa tarih, sadece kazanılan zaferlerle değil, o zaferlerin ardındaki ruh ile yazılır. Bu ruhu genç nesillere aktarmak, onların da bu toprakların ne bedellerle vatan yapıldığını anlaması için şarttır. Kut'ül Amare, bize gösteriyor ki; imkânsızlıklar içinde bile olsa, inanç ve birlik olduğu sürece hiçbir güç bu milleti yıkamaz.

Vefa Borcu ve Geleceğe Dersler

Bu zaferin 110. yıl dönümünde, Kut'ta şehit düşen ve gazilik mertebesine ulaşan tüm ecdadımızı rahmet ve minnetle anmak, hepimizin en önemli görevidir. Onların kanlarıyla sulanan bu topraklar üzerinde bugün huzur içinde yaşıyorsak, bunu o kahramanlara borçluyuz. Bu vefa borcunu ödemenin en güzel yolu ise onların hatıralarını yaşatmak, zaferlerini yeni nesillere layıkıyla anlatmaktır. Unutmamalıyız ki, geçmişini bilmeyen bir millet, geleceğine yön veremez. Kut'ül Amare, bu anlamda bizlere açılan en önemli tarih derslerinden biridir.

Bu dersten çıkarılacak en büyük ders, birlik ve beraberliğin önemidir. O gün, farklı kökenlerden, farklı bölgelerden gelen Mehmetçikler, aynı amaç için omuz omuza savaşmış ve kazanmıştır. Bugün de milletçe aynı birlik ve beraberlik ruhunu koruduğumuz müddetçe, üstesinden gelemeyeceğimiz hiçbir engel yoktur. Kut'ül Amare'nin ruhu, işte bu kardeşlik ve dayanışma ruhudur. Bu ruhu yaşatmak, sadece tarihî bir sorumluluk değil, aynı zamanda geleceğimize yapacağımız en büyük yatırımdır. Gelecek nesillerin, bu zaferin hikâyesini bilerek büyümesi, onların vatan ve millet sevgisini daha da pekiştirecektir.

Zaferin Sessiz Dili: Geleceğe Miras

Kut'ül Amare, bugün bizlere sadece bir zafer olarak değil, aynı zamanda bir miras olarak bakmayı gerektirir. Bu miras; fedakârlık, sabır, azim ve vatan sevgisidir. Bu değerleri geleceğe taşımak, bu topraklar üzerinde yaşayan her bireyin aslî görevidir. Bu zaferin hikâyesini anlatmak, sadece tarihî bir olayı aktarmak değil; aynı zamanda gençlerimize ilham kaynağı olmaktır. Onlara, zorluklar karşısında yılmamayı, her şeye rağmen umut etmeyi ve mücadele etmeyi öğretmektir. Bir asker olarak inanıyorum ki, bu milletin evlatları, tarihinden aldığı bu güçle gelecekte de her türlü zorluğun üstesinden gelecektir.

Sonuç olarak Kut'ül Amare, tarihin tozlu raflarında unutulmaya yüz tutmuş bir destan değil; aksine bugün bile bizlere yol gösteren, ışık tutan bir meşaledir. Bu meşaleyi daha da parlak bir şekilde geleceğe taşımak hepimizin ortak sorumluluğudur. Bu zaferin 110. yıl dönümünde, başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşları olmak üzere, Kut'ta ve tüm cephelerde vatan için canını feda eden aziz şehitlerimizi ve kahraman gazilerimizi bir kez daha rahmet, minnet ve şükranla anıyorum. Ruhları şad olsun. Bu millet, onların emanetine sahip çıktıkça ilelebet payidar kalacaktır. Unutmayalım ki, unutulan her zafer, geleceğimizden çalınmış bir sayfadır.